pusta.kista.pl

Niedawno uczestinczyłem w ślubie moich znajomych.odbywająca się rewia mody i wszystko co działo się dookoła.To, ktoś się spóźnił, to komuś z zainteresowania przymknęło się oko, czy ministrant biegający niezdarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.na swoich aparacikach.W pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się niepostrzeżenie po świątyni. To tu z zakamarka strzelił fotkę.To wszedł się na górną nawę. To cicho w zakamarku oparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zaciekawiło mnie jak on robi foty, skoro nic mu nie mryga, a rodzinne aparaciki mrygają, że aż jasno się robi przed oczami.Powiem jeszcze że w świątyni najjaśniej nie było.Upłynął jakiś moment, młodzi wrócili z miodowego, spotkaliśmy się więc,żeby pochwalili się pamiątkami.Na pierwszy rzut poszły zdjęcia z urlopu. Urocze pejzaże i oni, zakochani.Później ślub i wesele - najpierw męczarnia przy ogromie fotek z familijnychaparacików. Co drugie nie ostre, to ciemne że nic nie widać lub błysk z lampyprzesłaniał całe zdjęcie. Na koniec wyciągnęli ładny skórzany klaser. Nie było w nim tysiąca zdjęć, tylko kilkanaście, bądź kilkadziesiąt. Jego oglądanie nie było katorgą.Każda fotka czytelna, piękna, opowiadająca historię. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Zaproszeni goście wyraźni i czytelni.Patrząc na ten album przypomniałem sobie dyskretnego fotografa,robiącego zdjęcia z kącika, bez błysków i fleszy. Uzmysłowiłem sobie, że profesjonalnafotografia ślubna, ciężka praca i do tego odrobina sztuki.